Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναγνώσματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναγνώσματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ


ΠΡΟΣΕΥΧΗ  ΣΤΗΝ  ΠΑΝΑΓΙΑ


Γλυκὸ τοῦ κόσμου στήριγμα'  καλή μου Παναγία' ποὺ ἀκοῦς τὴ δέηση τῶν παιδιῶν'  ἀθάνατη  Μαρία' ἄκου καὶ μᾶς' ποὺ ὑψώνομε σ’ ᾽Εσὲ τὴν προσευχή μας'
ποὺ ἀπ’ τὴν πιστὴ  ψυχή μας βγαίνει γιὰ Σὲ θερμή.

῎Εχε' Κυρά' στὴ σκέπη Σου τὴν πικραμένη χήρα' στὸν πεινασμένο ἄνοιξε' Σύ' σπλαχνικὰ τὴ θύρα' δῶσε τοῦ σκλάβου' Δέσποινα' ἐλεύθερη πατρίδα'
τοῦ ναύτη τὴν ἐλπίδα' ποὺ πλέει στὴν ξενιτιὰ.

Εὐλόγησε τὰ ὀνείρατα τοῦ βρέφους ποὺ κοιμᾶται. Ὁδήγησε τὰ βήματα τῆς κόρης ποὺ φοβᾶται.
Στεῖλε  δροσιὰ κι ἀνάπαυση στοῦ ἄρρωστου τὸ κλινάρι' ἔχε στὴ θεία Σου χάρη
τὰ μαῦρα τὰ φτωχά.
Τὴ μάνα παρηγόρησε' πού ᾽χει παιδὶ στὰ ξένα'
καὶ χύσε μιὰν ἀκτίνα Σου γιὰ τὸν τυφλό' Παρθένα. Κράτα τὸ γάλα ἀμίαντο τοῦ βρέφους' ποὺ βυζαίνει'
στρέψε στὴγ οἰκουμένη τὸ βλέμμα σπλαχνικό.

Εὐλόγησε τὰ δᾴκρυα' καλή μας Παναγία'
ὁποὺ μὲ πάθος χύνονται μπροστὰ στή δυστυχία. Συγχώρεσε καὶ φώτισε κι ἐκεῖνον' ποὺ πλανήθη'
καὶ χύσε του στὰ στήθη τὴν πίστη  τὴ γλυκιά.

Βόηθα καὶ τὴν ῾Ελλάδα μας' τὴν ὄμορφη Πατρίδα' πάλι στὸν κόσμο δεῖξε την μὲ σκῆπτρο καὶ χλαμύδα. Κάμε νὰ σφίξη ἐλεύθερα μὲς στὴ θερμὴ ἀγκαλιά  της
τὰ μαῦρα τὰ παιδιά της' ποὺ κλαῖνε στὴ σκλαβιά.

Στέφανος Μαρτζώκης

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΧΡΥΣΑΦΙ


ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΧΡΥΣΑΦΙ


Τὸ χτίσιμο  τῆς Ἁγίας  Σοφίας εἶχε φτάσει ὡς τὸ σημεῖο' ποὺ θὰ γύριζαν τὸ μεγάλο τροῦλο. Τὸ βασιλικὸ'ταμεῖο ὅμως εἶχε πιὰ ἀδειάσει ἀπὸ τοὺς θησαυρούς του. Κι ὁ ᾽Ιουστινιανός' πολὺ στενοχωρημένος' στεκόταν πάνω σὲ μιὰ σκαλωσιὰ καὶ σκεφτόταν'  πῶς νὰ ἐξοικονομήση κι ἄλλα πολλὰ χρήματα ποὺ χρειαζόταν ἡ ἐκκλησία'  γιὰ νὰ τελειώση.
᾽Εκεῖ  τοῦ παρουσιάστηκε  ἔξαφνα ἕνας λευκοφορεμένος καὶ μὲ φωτεινὸ πρόσωπο ἄρχοντας καὶ τὸν ρώτησε:
- Γιατὶ εἶσαι λυπημένος' Δέσποτά μου;
- Μοῦ ἔχουν τελειώσει τὰ χρήματα καὶ δὲν ἔχω νὰ πληρώσω  τοὺς μαστόρους σήμερα' ποὺ εἶναι Σάββατο' ἀπάντησε ὁ αὐτοκράτορας.
Καὶ  παρατηροῦσε μὲ  ἀπορία τὸν ἄρχοντα' γιατὶ  πρώτη φορὰ τὸν ἔβλεπε.
Μη  λυπᾶσαι  γι’ αὐτό' Δέσποτα.  Αὔριο τὸ πρωὶ  στεῖλε μου μερικοὺς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες μὲ  πενήντα  ὑπηρέτες καὶ εἴκοσι μουλάρια' γιὰ νὰ σὲ δανείσω ὅσο χρυσάφι χρειάζεσαι.
᾽Εγὼ θὰ τοὺς περιμένω στὴ Χρυσὴ Πόρτα.
Τόση ἦταν ἡ χαρὰ τοῦ ᾽Ιουστινιανοῦ γιὰ τὴν ἀνέλπιστη προσφορὰ τοῦ ἄρχοντα' ποὺ τὰ ἔχασε κι οὔτε τ’ ὄνομά του ρώτησε νὰ μάθη οὔτε τὸν τόπο του.
Κι ἐκεῖνος ξαφνικὰ ἐξαφανίστηκε' ὅπως εἶχε ξαφνικὰ παρουσιαστῆ.
Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωὶ τέσσερεις ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἄρχοντες μὲ πενήντα ὑπηρέτες καὶ εἴκοσι μουλάρια ἔφτασαν στὴ Χρυσὴ Πόρτα' ὅπου τοὺς περίμενε λευκοφορεμένος καὶ καβάλα σὲ κόκκινο ἄλογο ὁ ἄγνωστος ἄρχοντας. Κι ἀπὸ κεῖ τοὺς ὁδήγησε σ’ ἕναν τόπο' ὅπου ἀντίκρισαν καταμαγεμένοι ἕνα τόσο ὡραῖο καὶ πλούσιο παλάτι' ποὺ ποτέ τους δὲν εἶχαν ξαναδεῖ. Κι  ὅταν τοὺς ὁδήγησε  στὸ ἐσωτερικὸ  καὶ  μ’ ἕνα χρυσὸ κλειδὶ ἄνοιξε τὸ θησαυροφυλάκιό του ἔμειναν ἄφωνοι.
῏Ηταν ἕνα μεγάλο δωμάτιο γεμάτο χρυσὰ νομίσματα.
Τοὺς γέμισε λοιπὸν σαράντα σακίδια  χρυσάφι καὶ τοὺς ἔστειλε πίσω στὸν ᾽Ιουστινιανό' δίνοντάς τους τὴν ἑξῆς παραγγελία:  «Νὰ  πῆτε  στὸν  αὐτοκράτορα νὰ  χτίση   τὴν Ἁγία  Σοφία τοῦ Θεοῦ».
Ὅταν ὁ ᾽Ιουστινιανὸς εἶδε τὸν ἀμύθητο πλοῦτο' θαύμασε καὶ ρώτησε τοὺς ἄρχοντες σὲ ποιὸ τόπο πῆγαν κι ἂν ἔμαθαν ποιὸς ἦταν  ἐκεῖνος ὁ ἄρχοντας. Οἱ ἄρχοντες τοῦ εἶπαν τὸν τόπο' δὲν ἤξεραν ὅμως τὸ ὄνομα τοῦ δανειστῆ.
«Ἀσφαλῶς θὰ ἔρθη νὰ μοῦ ζητήση κάποιο μεγάλο ἀξίωμα γι’ ἀνταμοιβή»' σκέφτηκε ὁ αὐτοκράτορας.
Ἀλλὰ ὁ ἄγνωστος ἄρχοντας δὲν παρουσιάστηκε πιά. Καὶ ὁ ᾽Ιουστινιανὸς ἔστειλε τοὺς ἴδιους' ποὺ ἔφεραν τὸ χρυσάφι' νὰ φέρουν καὶ τὸν ἄρχοντα. Μὰ οὔτε παλάτι  οὔτε σπίτι οὔτε δρόμο πατημένο βρῆκαν στὸν ἴδιο τόπο.
῎Ενιωσε πιὰ τὴν ἀλήθεια ὁ αὐτοκράτορας καὶ εὐχαρίστησε μὲ  μεγάλη  εὐλάβεια τὸ Θεό. «Τώρα γνώρισα ὅτι ἔστειλες' Θεέ μου' τὸν Ἄγγελό  Σου καὶ μοῦ ἔφερε τὴ μεγάλη  δωρεά Σου' γιὰ νὰ χτίσω  τὴν ἐκκλησία  Σου. Εὐλογημένο νὰ εἶναι τὸ Ἅγιο ῎Ονομά Σου».

Γεώργιος Ν. Καλαματιανὸς

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΦΡΟΥΡΕΙ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ



ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΦΡΟΥΡΕΙ ΤΗΝ  ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ


῞Οταν χτιζόταν ἡ Ἁγιὰ Σοφιά' ἕνα Σάββατο' τὸ μεσημέρι' ὁ αὐτοκράτορας ᾽Ιουστινιανὸς κάλεσε  τὸν πρωτομάστορα' τοὺς τεχνίτες  καὶ τοὺς ἐργάτες σὲ τραπέζι.
῾Ο πρωτομάστορας εἶχε ἕνα παιδὶ δεκατεσσάρων χρόνων' ποὺ τοῦ ἀνέθεσε  νὰ φυλάη  τὰ  ἐργαλεῖα  του'  ὅση ὥρα θ’ ἀπουσίαζε.
᾽Εκεῖ ποὺ καθόταν  τὸ παιδὶ κοντὰ στὰ ἐργαλεῖα' νά σου ξαφνικὰ καὶ  τοῦ παρουσιάζεται ἕνας ἄρχοντας μὲ  λαμπρὰ λευκὰ φορέματα καὶ μὲ  πρόσωπο ποὺ ἄστραφτε σὰν ἥλιος. Φαινόταν σὰν ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα κι ἔδειχνε πὼς ἦταν θυμωμένος.
- Γιατί  οἱ τεχνίτες  ἄφησαν τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ καὶ πῆγαν νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν; ρώτησε τὸ παιδὶ ὁ ἄγνωστος ἄρχοντας.
- Ἄρχοντά μου' τώρα σὲ λίγο ἔρχονται.
- Πήγαινε καὶ φώναξέ τους νὰ ρθοῦν γρήγορα νὰ ἐργαστοῦν στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ.

- Ἄρχοντά  μου' φοβοῦμαι νὰ πάω'  νὰ μὴ χαθῆ  κανένα ἀπὸ τὰ ἐργαλεῖα τοῦ πατέρα μου.
- Πήγαινε  κι ἐγὼ σοῦ ὁρκίζομαι στὴν Ἁγία  Σοφία' ποὺ χτίζεται τώρα' ὅτι δὲ θὰ φύγω' ὥσπου νὰ ἐπιστρέψης' γιατὶ μ’ ἔστειλε ὁ Θεὸς νὰ εἶμαι φύλακας ἐδῶ.
Τὸ παιδὶ  ἔτρεξε στὸ βασιλικὸ τραπέζι'  γιὰ  νὰ πῆ  στὸν πατέρα  του  τὴν  ἐντολὴ  ποὺ  τοῦ  ἔδωσε ὁ ἄγνωστός  του ἄρχοντας. Κι  ὁ πρωτομάστορας  ἀνέφερε τὸ  γεγονὸς  στὸν αὐτοκράτορα.
Παραξενεύτηκε ὁ ᾽Ιουστινιανὸς καὶ διέταξε ἕναν ἀξιωματικὸ νὰ πάη νὰ δῆ τί συμβαίνει.
῾Ο ἀξιωματικὸς πῆγε ἀμέσως ἐκεῖ' ὅπου ἦταν τὰ ἐργαλεῖα τοῦ πρωτομάστορα' ἀλλὰ κανέναν δὲν  βρῆκε νὰ τὰ φυλάη. Καὶ γύρισε καὶ τὸ ἀνέφερε στὸν αὐτοκράτορα.
Κάλεσε  τότε  ὁ αὐτοκράτορας ὅλους τοὺς ἄρχοντες τοῦ παλατιοῦ  καὶ  τοὺς ἔδειξε ἔναν ἕναν στὸ παιδὶ  νὰ τοῦ πῆ ποιὸς ἦταν ἐκεῖνος ποὺ τὸ ἔστειλε.
- Κανένας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἄρχοντές σου δὲν  ἦταν' βασιλιά μου' εἶπε τὸ παιδί. ᾽Εκεῖνος ἦταν μὲ λαμπρὰ λευκὰ φορέματα καὶ μὲ τόσο ὡραῖο καὶ φωτεινὸ πρόσωπο' ποὺ δὲν ἔχω δεῖ ἄλλον ὅμοιό του.
Κατάλαβε πιὰ ὁ ᾽Ιουστινιανὸς τὶ συμβαίνει καὶ συγκινημένος εἶπε μὲ εὐλάβεια :
- Ἀλήθεια' Ἄγγελος  Κυρίου παρουσιάστηκε  στὸ παιδὶ και τοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολή. Σὲ εὐχαριστῶ' Παντοδύναμε ποὺ μοῦ φανέρωσες τὴν ἀγάπη Σου καὶ τὸ ὄνομα τῆς ἐκκλησίας. Σὲ εὐχαριστῶ  ἀκόμη'  ποὺ μοῦ ἔστειλες  τὸν Ἄγγελό  Σου φύλακα τῆς ἐκκλησίας στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
Στὸ παιδὶ ἔδωσε διαταγὴ νὰ μὴ γυρίση κοντὰ στὸ χτίσιμο' καὶ  κάλεσε  τὸν  Πατριάρχη'   τοὺς  ἐπισκόπους  καὶ  τοὺς
ἄρχοντες νὰ τοὺς συμβουλευθῆ. Ὅλοι συμφώνησαν νὰ μὴν πάη ἄλλη φορὰ τὸ παιδὶ στὴν ἐκκλησία'  γιὰ νὰ τὸ περιμένη ὁ Ἄγγελος  καὶ νὰ μένη φύλακάς της'  ὅπως τοῦ ὀρκίστηκε. Κι ἀφοῦ ἔδωσε πολλὰ  δῶρα στὸ παιδὶ  καὶ τὸ ἔκαμε πολὺ πλούσιο' μὲ τὴ συγκατάθεση τοῦ πατέρα του τὸ ἔστειλε νὰ περάση ὅλη τὴ ζωή του στὰ Δωδεκάνησα.

ΤΟ ΓΙΑΤΡΕΜΑ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ



ΤΟ ΓΙΑΤΡΕΜΑ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ


Σὲ κάποια  γωνιὰ   ἑνὸς  δρόμου τῆς  ῾Ιερουσαλὴμ ἕνας τυφλὸς χρόνια τώρα ζητάει ἐλεημοσύνη. Εἶναι  γνωστὸς  σ’ ὅλους τοὺς διαβάτες. Κάθε πρωὶ μιὰ σκελετωμένη  γριὰ τὸν φέρνει στὴ γωνιὰ καὶ τὸ βράδυ ἔρχεται καὶ τὸν παίρνει.
Γεννήθηκε  τυφλὸς καὶ ζῆ σ’ ἕναν κόσμο ἀλλιώτικο ἀπ’ αὐτὸν ποὺ ζοῦν ὅσοι ἔχουν τὸ φῶς τους. Αὐτὸ  τὸ νιώθει καλά· γι’ αὐτὸ κι αἰσθάνεται  τὴν καρδιά του ραγισμένη ἀπὸ τὸν πόνο· κι ἀπὸ τὴν κρυφὴ πληγή της σιγὰ σιγὰ χάνεται κάθε γλυκιὰ  ἐλπίδα!
Τί κερδίζει' ποὺ ἔχει ὅλες τὶς ἄλλες αἰσθήσεις του! Τὸ φῶς τοῦ λείπει'  ὅλα τοῦ λείπουν. Ἀκούει τοὺς ἄλλους νὰ μιλοῦν γιὰ τὶς ὁλόχρυσες τοῦ ἥλιου ἀχτίδες' ποὺ φέρνουν τὴν ἡμέρα. Ἀκούει τὴ ζωή' τὴν κίνηση  τῶν ἀνθρώπων. Καταλαβαίνει πὼς αὐτὸ τὸ λένε ἡμέρα ὅσοι ἔχουν τὸ φῶς τους. Μὰ ἐκεῖνος δὲ μπορεῖ νὰ νιώση τί εἶναι ἡμέρα.
Μιλοῦν ὅσοι ἔχουν τὸ φῶς γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἄνοιξης' γιὰ  τὰ  λουλούδια της'  γιὰ  τὰ  πουλάκια  ποὺ  κελαηδοῦν' γιὰ  τὰ  ρυάκια  ποὺ  κελαρύζουν. Μιλοῦν  γιὰ  τὴ  ζωὴ  τοῦ καλοκαιριοῦ' γιὰ τὰ ὥριμα σπαρτά' γιὰ τὸ θερισμὸ καὶ γιὰ τ᾽ ἁλώνια. Μιλοῦν γιὰ τὴ γλύκα τοῦ χινόπωρου' γιὰ τὰ ξερὰ τὰ φύλλα τῶν δένδρων' ποὺ τὰ στριφογυρίζει ὁ ἀγέρας καὶ τὰ σωριάζει στὴ γῆ. Μιλοῦν γιὰ τὰ γυμνὰ κλαδιά' ποὺ εἶναι σὰ χέρια προσευχῆς σηκωμένα κατὰ τὸν οὐρανό. Μιλοῦν γιὰ τὰ χιόνια τοῦ χειμώνα' γιὰ τὸ ἄγριο σάλεμα τοῦ δάσους' γιὰ τὶς μπόρες καὶ τὶς καταιγίδες. Μιλοῦν γιὰ τὴ θάλασσα' γιὰ τὰ ποτάμια'  γιὰ τὰ νερά' γιὰ τ’ ἀστέρια τ’ οὐρανοῦ.
Γιὰ ἕνα σωρὸ τέτοια  πράγματα  ἀκούει τοὺς ἄλλους νὰ μιλοῦν' κι αὐτὸς ἀναστενάζει. Τίποτε  ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν καταλαβαίνει.  ῞Ενα  ἀτέλειωτο   σκοτάδι  τοῦ  κρύβει κάθε
ὀμορφιὰ τοῦ κόσμου. Σκοτάδι!
Ἀλίμονο! Οὔτε τί εἶναι σκοτάδι δὲ μπορεῖ νὰ καταλάβη ὁ τυφλὸς ζητιάνος! Γιὰ νὰ καταλάβη κανεὶς τὸ σκοτάδι' πρέπει νὰ ᾽χη δεῖ τὸ φῶς...
Καὶ πῶς φαντάζεται τὸν κόσμο! Καὶ τὸν πατέρα του καὶ τὴ γλυκιά  του τὴ μανούλα δὲ  γνωρίζει πῶς εἶναι· ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοὺς καταλαβαίνει. Καὶ πῶς ἤθελε νὰ τοὺς ἔβλεπε!
Καὶ τώρα τόσα χρόνια ὁ τυφλὸς κάθεται  πάντα στὴν ἴδια γωνιὰ  τοῦ δρόμου' καὶ μὲ  φωνὴ γεμάτη  πόνο ξορκίζει τοὺς διαβάτες στὸ φῶς τους' ζητώντας ἐλεημοσύνη...

Ὁ κόσμος τρέχει σὰν τρελός. Ὅλη ἡ συνοικία εἶναι στὸ πόδι. Περνάει  ἐκεῖνος ποὺ ἔχει  τὴ  δύναμη νὰ διώχνη  τὸ σκοτάδι καὶ νὰ φωτίζη τὰ βάθη τῆς ἀνθρώπινης  καρδιᾶς.
Ὁ τυφλὸς ρωτάει τοὺς διαβάτες:
- Τί τρέχει'  παιδιά; ᾽Εσεῖς ποὺ μπορεῖτε νὰ βλέπετε' γιὰ πέστε καὶ σ’ ἐμένα' τὸν τυφλό' τί τρέχει;
- Τὸ φῶς τοῦ κόσμου περνάει' τοῦ ἀπαντᾶ  κάποιος· καὶ τρέχει νὰ φτάση κι ἐκεῖνος κοντά του.
- Τὸ φῶς τοῦ κόσμου περνάει' ἐπαναλαβαίνει καὶ ὁ τυφλός· καὶ μαζὶ μὲ μιὰ ἀνατριχίλα τοῦ κορμιοῦ του' τοῦ ἔρχεται καὶ μιὰ ἐλπίδα:
- Ἄχ'  νὰ μοῦ ᾽δινε κι  ἐμένα τὸ φῶς! λέει μέσα του. Κι ἀμέσως ἀρχίζει νὰ φωνάζη μὲ ὅλη του τὴ δύναμη:
-  ᾽Ιησοῦ' γιὲ τοῦ  Δαβίδ'  ἐλέησέ  με. Καὶ  φωνάζει  καὶ φωνάζει πάντα τὰ ἴδια λόγια' μὰ καὶ πάντα πιὸ δυνατὰ τὴν κάθε φορά.
Μερικοὶ δὲ  μπόρεσαν νὰ βαστάξουν στὶς φωνές του καὶ ποοσπάθησαν νὰ τὸν σταματήσουν:
- Πάψε πιά' στραβέ' τοῦ λένε. Μᾶς πῆρες τ’ αὐτιὰ μὲ τὶς φωνές σου! Ἐσένα θ’ ἀκοῦμε;
Μὰ ὁ τυφλός' χωρὶς νὰ προσέξη διόλου στὰ λόγια  τους' φωνάζει τώρα πιὸ δυνατὰ στὸ Φωτοδότη:
- ᾽Ιησοῦ' ἐλέησέ με !
Οἱ μαθητὲς τοῦ Κυρίου συγκινήθηκαν ἀπ’ αὐτὴ τὴ σκηνή' αἰσθάνθηκαν τὸν πόνο τοῦ τυφλοῦ καὶ θέλησαν νὰ μάθουν ἀπὸ τὸ δάσκαλό τους τὴ γνώμη του γιὰ τὴν αἰτία' ποὺ ἔφερε μιὰ τέτοια δυστυχία σ’ αὐτὸν τὸ ζητιάνο.
᾽Εκεῖνος μὲ  λόγια  στοχαστικὰ  τοὺς ἔδειξε τὴν  πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ  τὴ  σωτηρία  τοῦ κόσμου. ῎Επειτα  στάθηκε μπροστὰ στὸν τυφλὸ καὶ τοῦ λέει μὲ ὁλόγλυκια φωνή:
- Τί θέλεις' παιδί μου;
- Τὸ φῶς μου' κύριε! Νὰ ἰδῶ' κύριε. Τὸ φῶς μου ζητῶ' φω- νάζει ἐκεῖνος μὲ τρεμάμενη καὶ κομμένη ἀπὸ τὴ συγκίνηση λαλιά.
Χωρὶς νὰ πῆ τίποτε  ὁ Φωτοδότης' σκύβει χάμω'  φτύνει στὸ χῶμα' κάνει πηλὸ μὲ τὸ δάχτυλό του' τὸν παίρνει' γεμίζει μ’ αὐτὸν τὶς κόγχες τῶν ματιῶν τοῦ τυφλοῦ κι ὕστερα τοῦ λέει:
- Πήγαινε  στὴν κολυμπήθρα τοῦ Σιλωὰμ νὰ πλυθῆς καὶ θὰ ἰδῆς.
Μὲ  τὸ κεφάλι  ψηλὰ ὁ τυφλός' μὴν τύχη  καὶ τοῦ πέση ὁ πηλός'  κι ἔχοντας ἀτράνταχτη πίστη' ἀρχίζει ἀμέσως νὰ πηγαίνη κατὰ τὸ θαυματουργὸ νερό. Ψαχουλεύει ἀπὸ τοῖχο σὲ τοῖχο. Μὰ κάποιος πονετικὸς ἄνθρωπος ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶχαν παρακολουθήσει  τὴ  σκηνή'  τὸν παίρνει ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν ὁδηγεῖ ἴσαμε κεῖ.
Τώρα ὁ τυφλὸς νιώθει  τὸ νερὸ τῆς  κολυμπήθρας  μέσα στὰ δάχτυλα  τῶν  χεριῶν του. Τὸ σηκώνει  μὲ  τὶς  φοῦχτες καὶ πλένει μ’ αὐτὸ τὶς λασπωμένες κόγχες του.

Καὶ νά! Τί θάμα! Θαμπὰ στὴν ἀρχή' ὁλοκάθαρα κατόπι'
ἀρχίζουν τότε καὶ παρουσιάζονται τὰ πράγματα ἐμπρός του. Τρέμει σύγκορμος καὶ κοντεύει νὰ πέση ἀπὸ τὴ συγκίνηση ὁ τυφλός.
- Τί  εἶναι  αὐτά; φωνάζει τρέμοντας. Ποιοί  εἶστε  ἐσεῖς;
λέει στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν κοίταζαν ξαφνιασμένοι.
Γυρίζει δεξιὰ κι  ἀριστερά. Δὲν  ξέρει ποῦ βρίσκεται  καὶ συχνὰ  κλείνει  τὰ  μάτια  του'  γιὰ  νὰ  βρίσκη  τὸ  γνώριμο κόσμο του. Καὶ τότε ἀρχίζει νὰ κλαίη.

Σὲ λίγο ὅλη ἡ ῾Ιερουσαλὴμ εἶναι στὸ πόδι ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτό. Ποῦ ἀκούστηκε  ποτὲ νὰ βρῆ τὸ φῶς του ἄνθρωπος γεννημένος  τυφλός! ῞Ολοι  τρέχουν νὰ ἰδοῦν τὸν ἄνθρωπο αὐτό. Τρέχουν κι οἱ γονεῖς του.
- Παιδί μου' παιδί μου! φωνάζει ἡ μάνα του· καὶ ρίχνεται στὴν ἀγκαλιά  του.
᾽Εκεῖνος κλείνει τὰ μάτια του' γιὰ νὰ τὴ γνωρίση. ῎Ετσι εἶχε συνηθίσει νὰ γνωρίζη ὡς τότε τὴ μητέρα του. Τί θόρυβος σ’ ὅλη τὴν πόλη! Οἱ ἄνθρωποι δὲ μποροῦν νὰ πιστέψουν πὼς ὁ ἄλλοτε τυφλὸς ζητιάνος εἶναι δυνατὸ νὰ βλέπη. Καὶ λένε πὼς κάποιος ἄλλος θὰ εἶναι ποὺ τοῦ μοιάζει. ᾽Εκεῖνος τοὺς βεβαιώνει μὲ χαρά: ᾽Εγὼ ὁ ἴδιος εἶμαι· καὶ τοὺς ἐξιστορεῖ ὅλο τὸ θαῦμα μὲ συγκίνηση.
Τί χαρὰ σὲ ὅλες τὶς ἀγνὲς  καρδιές! Μονάχα οἱ Φαρισαῖοι' οἱ ἐχτροὶ  τοῦ  ᾽Ιησοῦ' κιτρινίζουν  ἀπὸ  τὸ  φθόνο  καὶ  τὴν κακία τους. Μονάχα αὐτοὶ λυσσομανοῦν ἀπὸ τὸ κακό τους καὶ ζητοῦν' σώνει καὶ καλά'  νὰ πείσουν τὸν ἄλλοτε τυφλὸ πὼς  ἐκεῖνος  ποὺ  τὸν  ἔκαμε  καλὰ  εἶναι  ἕνας ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος. Μὰ ἐκεῖνος μ’ ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὸν εὐεργέτη του ἀπαντᾶ:
- ᾽Εγὼ  ἐκεῖνον τὸν θεωρῶ  ἔναν μεγάλο  προφήτη. Δὲν ξέρω' ἂν εἶναι ἁμαρτωλός. Ξέρω πὼς ἤμουν θεόστραβος καὶ
τώρα βλέπω. Ξέρω ἀκόμα πὼς ὁ Θεὸς δὲν ἀκούει ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους' παρὰ μονάχα τοὺς ἁγίους.
Τότε οἱ Φαρισαῖοι ἔτρεξαν στοὺς γονεῖς του' γιὰ νὰ πληροφορηθοῦν καλύτερα. Κι ἐκεῖνοι τοὺς εἷπαν  ὄ'τι  τοὺς ἔλεγε κι ὁ γιός τους· πὼς δηλαδὴ τὸν ἔκαμε καλὰ ὁ ᾽Ιησοῦς ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ.
- Μὰ αὐτὸς εἶναι ἔνας περιφρονητὴς τοῦ νόμου. Πῶς εἶναι δυνατὸ ἔνας τέτοιος ἁμαρτωλὸς νὰ κάνη θαύματα;
Καὶ πάλι  ἄρχισαν νὰ ρωτοῦν τὸν τυφλό: ῎Ελα - γιά πές μας' ποιός σοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια; Πῶς ἔγινες καλά;
῎Εχασε πιὰ ἐκεῖνος τὴν ὑπομονὴ καὶ τοὺς ἀπάντησε:
- Μά'  τέλος πάντων'τί μὲ  ρωτᾶτε  καὶ  μὲ  ξαναρωτᾶτε; Μήπως  θέλετε νὰ γίνετε κι ἐσεῖς μαθητές του;
᾽Εκεῖνοι τὸν ἀποπῆραν καὶ τοῦ εἶπαν:
- ᾽Εσὺ εἶσαι μαθητὴς  ἐκείνου. ᾽Εμεῖς εἴμαστε  μαθητὲς τοῦ Μωυσῆ. ᾽Εμεῖς ξέρομε' πὼς ὁ Θεὸς μονάχα στὸ Μωυσῆ φανερώθηκε. Τὸν ᾽Ιησοῦ δὲν τὸν ξέρομε ἀπὸ ποῦ μᾶς ἦρθε.
῾Ο ἄλλοτε  τυφλὸς  τοὺς  ἔδωσε τότε  ὅπως  ἔπρεπε  τὴν ἀπάντηση.  Κι ἐκεῖνοι στὸ τέλος μὲ  σπρωξιὲς  τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὸ ναό' λέγοντάς  του: Πήγαινε!  ᾽Εσὺ  γεννήθηκες ὁλόκληρος μὲς στὴν ἁμαρτία' καὶ θέλεις νὰ διδάξης ἐμᾶς;
῾Ωστόσο αὐτὸς μέρα νύχτα'  ὅπου πάει  κι  ὅπου σταθῆ' δοξάζει τὸ ὄνομα τοῦ Φωτοδότη του. ῞Ενα μόνο παράπονο τοῦ τρώει τὴν καρδιά. Δὲν  ἔχει κατορθώσει  ἀκόμα νὰ γνωρίση τὸν εὐεργέτη του. Ἄ!' ἄν τὸν ἔβλεπε' θὰ ἔπεφτε στὰ πόδια του' καὶ θά ’χυνε ἀπάνω του ὅσα δάκρυα δεν εἶχε χύσει τόσα χρόνια στερημένος τὸ φῶς του.
Ἄχ! ἂς τὸν ἔβλεπε κάπου!
Μιὰ μέρα κάποιος ἄγνωστος  τὸν σταμάτησε  στὸ δρόμο καὶ τοῦ μίλησε μὲ στοργικὸ χαμόγελο:
- Τἰ  σοῦ ᾽καμαν' καημένο παιδί'  οἱ Φαρισαῖοι; γιατὶ  σ’
ἔδιωξαν ἀπὸ τὸ ναό;
᾽Εκεῖνος στάθηκε  εὐλαβικὰ μπροστὰ στὸν ἄγνωστο. Κι εὐχαριστημένος' γιατὶ  τοῦ δινόταν ἀφορμὴ νὰ μιλήση πάλι γιὰ τὸν εὐεργέτη του' ἀπάντησε:
- Μὴν τὰ ρωτᾶς' κύριε' μὴν τὰ ρωτᾶς! Καὶ καλὰ καὶ σώνει νὰ μὲ  πείσουν κι  ἐμένα τὸν ἴδιο πὼς  δὲν  ἦταν  ὁ  Χριστὸς ἐκεῖνος ποὺ μοῦ ᾽δωσε τὸ φῶς μου!
-  ᾽Εσὺ  πιστεύεις   στὸ   Γιὸ  τοῦ  Θεοῦ;  τὸν   ἐρωτᾶ   ὁ ἄγνωστος.
- Ἄχ' κύριε' ἀπάντησε ἀναστενάζοντας ὁ εὐεργετημένος. Τὸ παράπονό μου εἶναι αὐτό. Δὲν τὸν γνωρίζω. Τὸν αἰσθάνθηκα μόνο' ὅταν ἤμουν τυφλός. Αἰσθάνθηκα νὰ μοῦ γεμίζη  τὶς κόγχες  τῶν  ματιῶν  μου. Ἄκουσα καὶ  τὰ  γλυκόλογά  του' ποὺ μοῦ χάρισαν τὸ φῶς. ῞Ομως δὲν  τὸν γνωρίζω'  δὲν τὸν εἶδα' ἀφότου ἀπόχτησα  τὸ φῶς μου. Καὶ πῶς τὸν ἀποζητῶ' νά ᾽ξερες' κύριε' πῶς τὸν ἀποζητῶ!
᾽Εγω εἶμαι'  παιδί  μου' που μὲ  βλέπεις. ᾽Εγώ'  ποὺ μιλῶ μαζί σου τώρα' τοῦ λέγει ὁ εὐεργέτης του.
Κατάματα  κοιτάζει τότε τὸ Φωτοδότη ὁ ἄλλοτε τυφλός' μὲ παρμένη τὴ λαλιά του ἀπὸ συγκίνηση. Κι ὕστερα ξεσπάει σ’ αὐτὰ τὰ λόγια μ’ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς του:
- Πιστεύω'  Κύριε' πιστεύω! καὶ  πέφτει  στὰ πόδια του' μισολιποθυμισμένος καὶ μουσκεύοντάς τον μὲ δάκρυα εὐχαριστίας.

Παντελεήμων Φωστίνη






Η ΑΡΑΧΝΗ



Η ΑΡΑΧΝΗ

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ ζοῦσε μιὰ κόρη' ποὺ τὴν ἔλεγαν Ἀράχνη. ῏Ηταν  ψηλή'  περήφανη' κι ἐπιτήδεια  σὲ  ὅλες τὶς δουλειές. Μιὰ  ἐργασία  ὅμως προτιμοῦσε περισσότερο ἀπ᾽ ὅλες. Σκυμμένη στὸν ἀργαλειό της' ὅλη μέρα ὕφαινε. Μόνη της ἔκλωθε τὸ νῆμα' ψιλὸ καὶ γυαλιστερό' ἔπειτα τὸ τέντωνε στὸ τελάρο κι ἄρχιζε τὴ  δουλειά. Γοργὰ καὶ ἐπιτήδεια  τὰ λεπτά  της δάχτυλα  πετοῦσαν τὴ σαΐτα'  καὶ στὰ χέρια της γίνονταν ἀριστουργήματα. Χαμογελώντας περνοῦσε τὸ χέρι ἀπάνω στὸ μαλακὸ ὕφασμα καὶ χαιρόταν τὴν ὀμορφιά του.
Σὰν ἐκείνη καμιὰ γυναίκα δὲν ὕφαινε!
Τὸ ἤξερε καὶ τὸ εἶχε καμάρι καὶ μιὰ μέρα εἶπε:
- Κανένας δὲ  μὲ  περνᾶ στὴν τέχνη  μου' οὔτε ἄνθρωπος οὔτε θεός· κι αὐτὴ ἀκόμα ἡ μεγάλη Ἀθηνᾶ!
Τὸ ἄκουσε ἡ Ἀθηνᾶ' καὶ πολὺ τῆς βαρυφάνηκε. ᾽Εκείνη εἶχε μάθει τὶς γυναῖκες νὰ ὑφαίνουν' καὶ τώρα ἔβγαινε ἕνα θνητὸ κορίτσι' ποὺ τολμοῦσε νὰ πῆ τέτοιο λόγο;
Ντύθηκε γριὰ γυναίκα  καὶ κατέβηκε  στὴ γῆ· Ἀπὸ  τὴν ἀνοιχτὴ πόρτα τῆς Ἀράχνης. ἔβλεπε τὴν κόρη στὸν ἀργαλειό της νὰ τραγουδᾶ' καὶ τὰ σκαλιστὰ βαρίδια σειοῦνταν μὲ τὸν ἄνεμο' καὶ τὸ ζωηρό τους κουδούνισμα συνόδευε τὸ τραγούδι της.
Ἡ γριὰ μπῆκε μέσα.
- ῾Ωραία εἶναι ἡ δουλειά σου' κόρη μου' εἶπε μὲ γεροντικὴ τσακισμένη  φωνή. Ἀλήθεια' χάρη νὰ ἔχη καὶ ἡ Ἀθηνᾶ  ἡ ἀθάνατη'  ποὺ ἔδωσε στὶς  γυναῖκες  τὸν ἀργαλειὸ  καὶ  τῆς ἔμαθε λίγη  ἀπὸ τὴν τέχνη της.
Ἡ Ἀράχνη τὴν κοίταξε καὶ χαμογέλασε.
- Λίγη  ἀπὸ τὴν τέχνη  της' λές; ῾Η Ἀθηνᾶ  τάχα ξέρει νὰ κάνη ὕφασμα σὰν αὐτό; Κοίταξέ το!
Καὶ μὲ γρήγορη κίνηση ἔσπρωξε τὰ χτένια καὶ σταμάτησε
τὴ  δουλειά. της'  νὰ δῆ ἡ γριὰ  τὸ ἔργο της. ᾽Εκείνη ὅμως κούνησε τὸ κεφάλι της.
- Πρόσεχε' κόρη μου' εἶπε· μὴ λὲς  τέτοια  λόγια. Ποιὸς ξεπερνᾶ ποτὲ τοὺς θεούς ; ῾Ωραῖο  εἶναι τὸ ἔργο σου' δὲ λέω' μᾶ μετριέται  μὲ  τίποτα  ἐκεῖνο ποὺ βγαίνει  ἀπὸ  ἀθάνατα χέρια;
῾Η Ἀράχνη ἔγειρε λίγο τὸ κεφάλι καὶ ὕψωσε κοροϊδευτικὰ τὰ φρύδια της.
- ῎Ετσι'  νομίζεις' μάνα; Κι ἄρχισε πάλι  νὰ ρίχνη τὴ σα- ΐτα.  Κρίμα'  ποὺ δὲ  μᾶς ἀκούει ἡ  Ἀθηνᾶ' νὰ ἐρχόταν  νὰ μετρηθοῦμε. Κι ἐγὼ ἤθελα  νὰ ἔβλεπα τὴν τέχνη  της'  ποὺ τόσο τὴν παινεύουν!..
- Ἀλήθεια θὰ τὸ ἤθελες; ρώτησε ἡ γριά.
- Ἀφοῦ σοῦ λέω' ἀπάντησε ἡ κόρη.
- ᾽Εδῶ εἶμαι λοιπόν! φώναξε τότε ἡ Ἀθηνᾶ' πετώντας  τὰ κουρέλια της καὶ δείχνοντας τὴν ἀληθινὴ  μορφή της. Καὶ τώρα' θέλεις νὰ μετρηθοῦμε;
Τὴν κοίταξε στὸ πρόσωπο ἡ Ἀράχνη'  καὶ δὲ  φοβήθηκε τὰ ὡραῖα της μάτια.
-  Τὸ  θέλω!  εἶπε.  Νά'  ἕνας  ἀργαλειὸς  τεντωμένος  κι ἕτοιμος.
Κάθισε  ἡ Ἀθηνᾶ  καὶ  ἄρχισε νὰ ὑφαίνη. Ἀλήθεια στὰ γυναικεῖα  ἔργα ἦταν ἐπιτήδεια  ἡ πολεμικὴ θεά.
Μὲ   σουφρωμένα φρύδια ἐργαζόταν  στὸν  ἀργαλειό  της καὶ  προσπαθοῦσε  νὰ  κάμη  τέλειο  τὸ  ὕφασμά της'  γιατὶ βαθιὰ τὴν  εἶχαν  πληγώσει τὰ λόγια  τῆς  κόρης. Καὶ  λίγο λίγο  μάκραινε τὸ ὕφασμα' καὶ ἦταν  πολὺ ὡραῖο' λεῖο καὶ λεπτό. Παράσταινε διάφορες σκηνὲς  πολεμικές' σωροὺς ἀπὸ πτώματα' ὅπλα σπασμένα' ἄλογα πληγωμένα' πολεμιστὲς ματωμένους' ποὺ ἀκόμα βαστοῦσαν τὸ σπαθί. Σὲ ὅλες ὅμως τὶς μάχες' ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ οἱ θεοὶ νικηφόροι' κι ἀπὸ τὴν
ἄλλη οἱ ἄνθρωποι νικημένοι καὶ σπασμένοι.
Σήκωσε μὲ καμάρι τὸ κεφάλι της ἡ Ἀθηνᾶ.
Ἀλήθεια'   πιὸ    ὄμορφο   πράμα'    δὲν    εἶχε    ξαναϊδεῖ μάτι ἀνθρώπινο. Γύρισε καὶ κοίταξε τὴν Ἀράχνη μὲ περιφρόνηση.
Λεπτὴ  καὶ  λυγερή'  ἔσκυβε στὸν ἀργαλειό της  ἡ κόρη' καὶ τ’ ἄσπρα της τὰ χέρια πηγαινοέρχονταν.  Τὰ μάτια της γυάλιζαν ἀπὸ χαρὰ καὶ τὰ μάγουλά της ἦταν ροδοκόκκινα.
Ὄμορφα ἦταν  καὶ  τ’ ἄλλα  της  τὰ  ἔργα'  μὰ σὰν αὐτὸ κανένα  δὲν  ἦταν.  Στὸ  ὕφασμα  ἔβλεπες  διάφορες εἰκόνες ἁρμονικὲς  καὶ  ζωντανὲς  καὶ  τόσο τέλεια  ἐργασμένο ἦταν' ποὺ λὲς κι ἄκουες τὰ δέντρα νὰ μουρμουρίζουν καὶ τὰ πουλιὰ νὰ κελαηδοῦν.
Τὸ εἶδε ἡ Ἀθηνᾶ  καὶ μαύρισε ἡ καρδιά της. ῾Η τέχνη της δὲν ἔφτασε ὡς ἐκεῖ.
῞Οταν ὅμως σήκωσε τὰ μάτια ἡ κόρη καὶ κοίταξε χαμογελώντας  τὴ  θεά'  βέβαιη γιὰ  τὴ  νίκη  της'  ὁ θυμὸς κυρίεψε τὴν Ἀθηνᾶ. Ἅρπαξε τὸ ἀριστούργημα τῆς Ἀράχνης' τὸ ξέσκισε καὶ τὸ πέταξε στὸ πρόσωπο τῆς κόρης.
῾Η προσβολὴ ἔτσουξε τὴν  Ἀράχνη.  Πετάχτηκε ἀπάνω' ὄχι πιὰ γελώντας' μὰ θυμωμένη κι ἐκείνη' καὶ στάθηκε  μὲ φοβέρα μπρὸς στὴν Ἀθηνᾶ.
Ἀλλὰ  ἀκόμα δὲν  εἶχε  ἐκδικηθῆ  ἀρκετὰ  ἡ θεά'  καὶ  μὲ γρήγορη  κίνηση  χτύπησε  μὲ  τὸ ραβδί της  τὴν  κόρη  στὸν ὦμο'  κι  ἀμέσως  ζάρωσε  τὸ  ὄμορφο κορμί'  μίκρυνε  καὶ μαύρισε κι ἔγινε ζωύφιο μικρό' μαυριδερὸ μὲ μεγάλο κεφάλι καὶ λεπτὰ ποδαράκια.
- ῎Ετσι τιμωροῦνται ὅσοι τὰ βάζουν μὲ τοὺς θεούς' φώνα- ξε ἡ Ἀθηνᾶ.  Ὕφαινε τώρα ὕφαινε ἀδιάκοπα. Ἄλλη  δουλειὰ δὲ θὰ ἔχης στὴ ζωή' μὰ ὁ ἄνεμος θὰ σκίζη τὸ ἕργο σου' ὅπως τὸ ἔσκισα ἐγώ'  καὶ πάντα  μοναχή σου θὰ κλαῖς  τὴ  μοίρα
σου!
Ἀπὸ τότε ἡ Ἀράχνη' ὅλο ὑφαίνει καὶ ὅλο καταστρέφεται ἡ ἐργασία της. Κρυμμένη σὲ γωνιές' σὲ χαμόκλαδα' γυρεύει νὰ ξεχάση τὴ ντροπή της' μὰ ἡ δυστυχία τὴν ἔκαμε κακιά' κι ὅ'τι  πέση στὸν ἱστό της'  ἢ μύγα ἢ κανένα ἄλλο μικρὸ ζωύφιο' τὸ σκοτώνει καὶ τὸ τρώει ἀλύπητα.

Ἀλεξάνδρα Δέλτα