Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παρουσιάσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παρουσιάσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τό Άλογο τής Θάλασσας



Τό Άλογο τής Θάλασσας
Τό ’Άλογο τής Θάλασσας, σέ άντίθεση μέ τά περισσό-τερα φανταστικά ζώα, δέν είναι ένα σύνθετο πλάσμα, δέν είναι τίποτα παραπάνω άπό ένα άγριο άλογο, πού ζεΐ στή θάλασσα καί πού βγαίνει στήν άκτή τίς άφέγγαρες μόνο νύχτες, δταν ή αύρα τού φέρνει τή μυρωδιά τής φοράδας.
Σέ κάποιο απροσδιόριστο νησί — ίσως πρόκειται γιά τή Βόρνεο — οί βοσκοί φέρνουν τίς καλύτερες φοράδες τού βασιλιά στήν άκτή καί κρύβονται κάτω απ’ τή γή. Έδώ, ό Σίντμπαντ είδε τόν έπιβήτορα νά βγαίνει απ’ τή θάλασσα καί νά πηδάει πάνω στό θηλυκό, έδώ είναι πού ακούσε τήν κραυγή του.
Ή οριστική έκδοση τού Βιβλίου των Χιλίων καί μιας Νυχτών χρονολογείται κατά τόν Μπέρτον περί τό δέκατο τρίτο αιώνα. Τόν ίδιο αιώνα έζησε κι ό κοσμογράφος Ζα- καρίγια άλ - Κασβίνι, πού έγραψε αύτά τά λόγια στή δια-τριβή του Θαύματα τής Δημιουργίας: «Τό άλογο τής θά-λασσας είναι σάν τό άλογο τής ξηράς, μόνο πού ή χαίτη του χι ή ουρά του είναι μαχρύτερες. Τό χρώμα του λάμπει πιό πολύ, οί οπλές του είναι σχιστές σάν τού άγριου βοδιού καί δέ διαφέρει στό ύ'ψος απ’ τό άλογο τής στεριάς, ένώ είναι πιό χοντρό απ’ τό γαϊδούρι». Παρατηρεί δτι μιά διασταύρωση τών δύο ειδών, τού θαλάσσιου καί τού στεριανού, μάς δίνει μιά πολύ όμορφη ράτσα, ένα μαύρο άλογάκι «μ’ άσπρες βούλες σάν κομμάτια ασημιού».
"Ενας Κινέζος ταξιδιώτης τού δέκατου δγδοου αιώνα, ό Βάγκ Τάι - χάι, γράφει:
Τό άλογο τής θάλασσας κάνει τήν έμφάνισή του στήν άκρη τής άκτής, ψάχνοντας γιά φοράδα. Μερικές φορές τό πιάνουν. Τό τρίχωμά του είναι μαύρο καί γυαλιστερό, ή ούρά του μακριά καί σέρνεται στό έδαφος. Στή στεριά πηγαίνει σάν δλα τ’ άλλα άλογα, είναι πολύ ήμερο καί μπορεί μέσα σέ μιά μέρα νά διανύσει έκατο- ντάδες μίλια. Καλό είναι δμως νά μήν μπει σέ ποτάμι, γιατί μόλις δεί τό νερό ξαναγυρίζει στήν παλιά του φύση καί φεύγει μακριά κολυμπώντας.
Οί εθνολόγοι έχουν αναζητήσει τή ρίζα τοΰ ΐσλαμικοΰ αυτού μύθου στον ελληνορωμαϊκό μύθο τού ανέμου, πού γονιμοποιεΐ τις φοράδες. Ό Βιργίλιος στό τρίτο βιβλίο τών Γεωργικών μετέφερε ατούς στίχους του τή δοξασία αύτή. Ή ερμηνεία τού Πλίνιου είναι πιό πεζή:
Στήν Πορτογαλία, στίς όχθες τού ποταμού Τάγου καί γύρω απ’ τή Λισσαβόνα, είναι βέβαιο, δτι δταν φυσάει δυτικός άνεμος, οί φοράδες σηκώνουν ψηλά τίς ουρές τους, τίς στρέφουν πρός τή μεριά του κι έτσι συλλαμβάνουν άπ’ τό γονιμοποιό αυτόν άνεμο, αντί από σπέρμα φυσικό: μ’ αυτόν τόν τρόπο καί πιό χοντρές καί πιό ζωηρές γίνονται καί γεννούν πουλαράκια γρήγορα σάν τόν αγέρα, πού δέ ζούν δμως πάνω άπό τρία χρόνια.
Ό ιστορικός ’Ιουστίνος ριψοκινδυνεύει τήν υπόθεση δτι ή υπερβολή «γιοί τού ανέμου», πού λέγεται γιά πολύ γρή-γορα άλογα, γέννησε αύτόν τό μύθο.
Ή Αλυσοδεμένη Γουρούνα κι άλλα ζώα άπό τήν πανίδα τής "Αργεντινής
Ό Φέλιξ Κολούτσιο, στή σελίδα 106 τού Εργου του Λε-ξικό τής Λαογραφίας τής Αργεντινής, σημειώνει:
Στά βόρεια τής Κόρδοβα καί συγκεκριμένα γύρω απ’ τό ΚΛίνος, οί άνθρωποι μιλούν γιά μιά γουρούνα δεμένη μ’ αλυσίδες, πού την παίρνουν είδηση τη νύχτα. Εκείνοι πού ζοϋν κοντά στό σιδηροδρομικό σταθμό ισχυρίζονται, δτι ή γουρούνα γλιστρά στίς τροχιές. ’Άλ-λοι μάς διαβεβαίωσαν πώς ή γουρούνα έχει τη συνήθεια νά τρέχει κατά μήκος τών τηλεγραφικών καλωδίων, κάνοντας τέτοια φασαρία μέ τίς «αλυσίδες», πού ξεκουφαίνει. Μέχρι τώρα κανένας δέν τό έχει δει τό ζώο αύτό, γιατί μόλις κάνεις νά τό κοιτάξεις, έξαφανί- ζεται άνεξήγητα.
Οί δοξασίες γιά τήν 'Αλυσοδεμένη Γουρούνα (chan- cha con cadenas), πού είναι γνωστή καί μέ τό δνομα Τενεκεδένιο Γουρούνι (chancho de lata) είναι έπίσης διαδομένες σέ φτωχογειτονιές τής επαρχίας τού Μπουέ- νος Άϊρες κατά μήκος τού ποταμού.
'Υπάρχουν δυό παραλλαγές στήν ’Αργεντινή γιά τό λυκάνθρωπο. Μιά άπ’ αυτές, κοινή τόσο στήν Ουρουγουάη όσο καί στή Νότια Βραζιλία, είναι ό lobison. ’Επειδή όμως σ’ αυτές τίς περιοχές δέν ύπάρχουν λύκοι, ύποτίθεται δτι οί άνθρωποι παίρνουν τή μορφή γουρουνιών ή σκύλων. Σ’ ορισμένες κωμοπόλεις τού Έντρε Ρίος, οί κοπέλες άποφεύγουν τούς νέους πού ζούν κοντά σέ μαντριά, γιατί λένε δτι τά σαββατόβραδα μεταμορφώνονται στά ζώα πού προαναφέραμε. Στίς μεσημβρινές επαρχίες συναντάμε τόν tigre capiango. Τό κτήνος αύτό δέν είναι ίαγουάριος (αμερικανική τίγρη), άλλά άνθρωπος πού μπορεί νά πάρει τή μορφή τού ίαγουάριου δποτε τό θελήσει. Συνήθως, σκοπός του είναι νά τρομάξει τούς φίλους  μέ χοντρά αστεία, αλλά καί κάποιοι ληστές έπωφελήθη- καν άρκετά μεταμφιεζόμενοι σε capiango. Ό λαός, στή διάρκεια τών εμφυλίων πολέμων τοΰ περασμένου αιώνα, πίστευε οτι ό στρατηγός Φακοΰντο Κιρόγα είχε στίς δια-ταγές του ένα ολόκληρο σύνταγμα άπό capiangos.

Χορχε Λουις Μπορχες
BORGES
Το βιβλίο των φανταστικών όντων

Τά όνειρα μυρίζουν ταμπάκο



ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΤΑΜΠΑΚΟ

ΠΕΡΒΑΝΑ ΣΩΤΗΡΙΑ 


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
(Απόσπασμα)
Κοίταξα τη μάνα στα μάτια. Το βλέμμα της άδειο, παραδομένο. Καθισμένη σιωπηλή στο εδώλιο του κατηγορουμένου με τα χέρια της σταυρωμένα στην ποδιά της. Δεν υπερασπίστηκε τον εαυτό της, δεν προσπάθησε να απαλλαχτεί από τις κατηγορίες. «Εγώ το έκανα! Εγώ είμαι η φόνισσα!» μονολόγησε χαμηλόφωνα με τη φωνή ραγισμένη κι ύστερα σιώπησε κι έριξε το βλέμμα της στα πλεγμένα χέρια της. Ομιλίες αναδεύτηκαν στην κατάμεστη αίθουσα, ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου σαν φαρμακερό φίδι. Βούρκοι πηγμένοι τα μάτια μου. Ένας υπόκωφος θόρυβος σφυρο­κόπησε το έδρανο του δικαστή. Η απόφαση καταπέλτης. Ένοχη! Βυθίστηκα στο σκοτάδι, τα μάτια μου σάλεψαν ταραγμένα και καρφώθηκαν πάνω της. «Μάνα! Μάνα μου! Εγώ, εγώ είμαι η ένο­χη!» ούρλιαξα.
Πετάχτηκα πάνω αλαφιασμένη. Χτυπούσε το αίμα στις φλέβες μου, νόμιζες πως θα πεταχτεί απ’ τα ρουθούνια μου, έσταζαν τα μαλλιά μου απ’ τον ιδρώτα – τα έπιασα, ήταν μούσκεμα –, έτρεμαν τα πόδια μου. Έτρεξα γρήγορα στον καθρέφτη να δω. Με κοίταξα καλά και γαλήνεψα. «Θεέ μου, όνειρο ήταν», ψέλλι­σα, «πάει, πέρασε. Δόξα σοι ο Θεός», είπα κι άρχισα να σταυρο­κοπιέμαι...
Κανείς δεν το έμαθε, κανείς! Κανείς ποτέ δε θα μάθει γι’ αυτό το έγκλημα... Το ξέχασε μέχρι κι ο Θεός, ούτε ο ίδιος δεν το λογίζει για αμαρτία...
«Πρέπει να θυμιάσω, μεγάλη η χάρη σου, Θεέ μου...»
Σημαδιακό ήταν το όνειρο τούτο. Κακό αγγελιοφόρο μου ’στειλε ο Θεός να μου προφτάσει τα μαντάτα, κακά μαντάτα θα ’ρθουν, κάποιος το ξέρει...
«Παναγιά μου, βόηθα να γλιτώσουμε απ’ τη συμφορά που ζυγώνει, ας μην το πιούμε το ποτήριον τούτο...»
Αυτό ήταν το μόνο που ψιθύρισα μέσα απ’ τα δόντια μου κι ύστερα άφησα το όνειρο ανομολόγητο, μα η καρδιά μου έτρεμε, κλοτσούσε με μάνητα να γλιτώσει, να διαφύγει απ’ το μεγάλο κακό που ένιωθα να σέρνεται ύπουλα κρυμμένο κάτω απ’ τον σκο­τεινό μανδύα του ονείρου. Ο φόβος της αποκάλυψης του φονικού μαστίγωνε το μυαλό μου.
Πήγαινε καιρός που πίστευα πως το είχα ξεχάσει, πως η μνή­μη μου το είχε αποβάλει στη λήθη. Ένας φόνος δεν ξεχνιέται. Ακόμα κι απ’ τα βάθη της θάλασσας έρχεται η ώρα της αποκά­λυψης και της τιμωρίας, ψιθύρισε η συνείδησή μου και το κορμί μου ρίγησε...
Στάθηκα με τα μάτια κοκαλωμένα, πηγμένα στο βούρκο του εφιάλτη. Αποκοιμήθηκα όρθια. Έβλεπα τον εαυτό μου πάνω σε ένα άλογο να καλπάζει, τρανταζόμουν γαντζωμένη στα καπούλια του κι άκουγα τον αέρα να συρίζει στ’ αυτιά μου. Έτρεχε το άλογο το ψηλοκάπουλο, έτρεχα κι εγώ μαζί, κρατούσα τα γκέμια σφι­χτά. Μα όσο έτρεχα με τ’ άλογο, μίκραιναν, θαρρείς, τα δάχτυλά μου· γίνονταν λιλιπούτεια, σαν αυτά που είχα όταν ήμουν ακόμα κορίτσι μικρό. Κοίταξα τα χέρια μου με κατάπληξη. Ήταν απαλά τα δάχτυλά μου κι ακαταπόνητα. Άγγιξα με εκείνα τα παιδικά, αδούλευτα ακόμα χέρια τα μαλλιά μου· είχαν μακρύνει και χύνο­νταν στον άνεμο κύματα απαλά κι ακουμπούσαν στην πλάτη μου.
Μπούκλες ατίθασες, σκούρες, γυαλιστερές, κάλπαζαν στον αέρα, όπως ακριβώς αναριγεί το κύμα σα φυσάει από πάνω η αύρα μια πνοή.
Έφευγε κι ο πόνος στη μέση απ’ την τόση δουλειά στα χωράφια. Ένιωθα την πλάτη μου ίσια, χωρίς υποψία πόνου, ένιωθα τους γοφούς μου να μαζεύονται και την κοιλιά μου σφιχτή σαν και πρώτα, την εποχή που τα νιάτα ήταν και δικό μου απόκτημα, και τις γάμπες μου τις ένιωθα δυνατές, σαν και τότε, να χτυπάν τα πλευρά του αλόγου να τρέξει κι άλλο, πιο γρήγορα. Χλιμίντρισε τ’ άλογο, σηκώθηκε όρθιο στα δυο του πόδια, μ’ έριξε χάμω ανάσκε­λα. Έπεσα καταγής με την πλάτη και σηκώθηκα να τιναχτώ. Μα σα σηκώθηκα, ήμουν παιδούλα περίπου στα δέκα, μ’ ένα φουστάνι θαλασσί, μονόχρωμο, με μια άσπρη κορδέλα που ’δενε φιόγκος γύρω απ’ τη μέση μου. Ήμουν εγώ στα δέκα...
Εγώ η Κορνηλία... Η Κορνηλία Παρασίδη, η κόρη του Λεωνίδα Παρασίδη και της Πολύμνιας της Σμυρνιάς, μια παιδούλα μ’ αδύνατες γάμπες κι αστραγάλους, μια ξερακιανή μορφή λίγο παραπάνω μαυριδερή απ’ το κανονικό, ντυμένη με το θαλασσί μου φόρεμα, δυο μάτια μελιά όλο μου το πρόσωπο κι αχνά όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Δυο μάτια με χρυσές αχτίδες στους δίσκους τους που τρεμόπαιζαν στραφταλίζοντας, με βλεφαρίδες τεράστιες, γυαλιστερές, δυο μάτια που πετούσαν φλόγες, γιατί με κυρίευε η θέληση για ζωή· κι αυτή τη θέληση, καταπώς φαίνεται, αντιφέγγιζαν τα μάτια μου...
Η μάνα μου ήταν μια ξανθιά λυγερόκορμη γυναίκα, ήταν η Πολύμνια η Σμυρνιά – έτσι τη λέγαν όλοι, λες και θέλαν να της αποδώσουν έναν τίτλο σαν φόρο τιμής που δικαιωματικά της άξιζε και της τον φόρεσαν σαν χρυσοκέντητο μανδύα, μια πράξη σεβασμού στη σπανιότητά της. Ήταν από κείνες τις γυναίκες που σαν περ­πατούν τιθασεύουν θωριές στο βήμα τους. Σάρωνε με το γυάλινο, διάφανο βλέμμα της, εκείνο το βλέμμα της υπεροχής, της βαθιάς επίγνωσης και της αντίληψης της ωραιότητας. Ήξερε, είχε αιχ­μαλωτίσει ανήμπορες ματιές στο βάθος της δικής της, χαμογελού­σε μ’ αυταρέσκεια. Εκείνη μπορούσες να την κάνεις γυναίκα σου, μα όχι κτήμα σου. Ατιθάσευτη, αδάμαστη, ίδιο άγριο άτι...
«Κορνηλία, φκιάσε μ’ έναν καφέ, κορίτσι μ’, και να ’χεις την ευχή μου. Και κάτσε να σταυρώσουμε καμιά κουβέντα, να πούμε όσες προλαβαίνω κι είναι οι τελευταίες μου...»
«Πάψε, Αρχόντω, από τότε που ήρθες κοντά μας, ο νους σου στο φευγιό είναι. Μη σκέφτεσαι έτσι. Σαν να θες κανάκεμα μου φαίνεται...»
«Όχι, να σε χαρώ, δεν έχω ανάγκη εγώ από ντάντεμα... Μα ξέρω πως ήρθε η ώρα μου... Φέτο θα είναι το τελευταίο Πάσχα που θα σας χαρώ όλους μαζωμένους. Ας είναι... Πρόλαβα κι είδα τις χαρές σας και σα θα φύγω να προσέχεις τη μάνα σου. Τράβη­ξε πολλά η έρμη για να σας αναστήσει, μα ο Θεός τη λυπήθηκε, καταπώς φαίνεται, και της αντιγύρισε όλες τις πίκρες σε χαρές...»
Έσπρωξα το φλιτζάνι με τον καφέ μπροστά της κι απόμεινα αμίλητη απέναντί της να την κοιτάζω.
«Εσύ της μοιάζεις της μάνας σου...» συνέχισε χαμηλόφωνα, θαρρείς να μη μας ακούσουν οι άλλοι.
«Έτσι λες;» χαμογέλασα και σήκωσα το φλιτζάνι μου και κατά­πια μια γουλιά.


ΠΗΓΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ

http://www.kedros.gr/product_info.php?products_id=8519